آخرین آغاز

the-last-begining — Mon, 20 Jul 2009 21:36:18 GMT

نه مهر فسون نه ماه جادو کرد

نفرین به سفر که هر چه کرد

او کرد

بدون عنوان

the-last-begining — Fri, 19 Jun 2009 20:52:18 GMT

حس غریبی برای دواره نوشتن در اینجا به سراغم اومده .

این روزها خوب نیستم . در واقع هیچ نیستم . حتی نمی تونم فرق خوب بودن و بد بودن رو بفهمم . به هر حال... سلام،سلام به همه کسایی که یه روزی به من سر می زدن مثل :

بادسوار، فرشوشتر، رضا، قاصدک عزیز عزیز، کسی که آرزوش مهدی شدنه، نارایانا، دختری با ۰٪ معلولیت و ...

به شدت احساس تنهایی می کنم و به یادآوری دوستای واقعی نیازمند شدم...

شاید هم به دنبال دوباره " آخرین آغاز " می گردم .

به هر حال از این چرخه تکراری خسته ام و بیزار...

the-last-begining — Mon, 26 May 2008 15:54:18 GMT

" سپیده " رفیق شفیقیه که من تا مدتی قبل ، وقتی از خواب بیدار می شدم ، اول چشمم رو به آسمون تمیز و آبی می دوختم و به " سپیده " سلام می کردم ، صبح بخیری می گفتم و روزم رو شروع می کردم . فکر می کنم فردا دومین سالگرد وفات "سپیده" ست... من " سپیده " رو نه دیدم و نه می شناسم ، اما شادی روحش برام مهمه ...... ( هیچ اجباری ندارم ، هر کی هر جور دوست داره و هر چی دوست داره برای " سپیده " بفرسته ، " سپیده " روح لطیفی داره ... )

اگه کسی به من بگه که سلامشو به شخص دیگه ای برسونم و من یادم بره که این کارو انجام بدم معنیش اینه که در امانت خیانت کردم ؟

رهبر اومد و رفت ، حس غریبی بود . ابهتش رو ، گیرایی نگاهش رو و حتی جذبه وجودش رو دوست دارم ، دوسش دارم ، خیلی زیاد ......

پنج شنبه به اصرار مامان رفتم بانک تا از وضعیت حساب پس اندازم مطلع بشم . هفت ، هشت سالی می شه که سراغش نرفتم . پول زیادی توش نیست . فقط چون یادگاریه هنوز نگهش داشتم . این حساب رو بابا ، 24 سال پیش و فقط با 1000 تومن برام باز کرده بودن . حتی دفترچه حساب مربوط به 24 سال پیشه و عوض نشده و همین که صفحه اول دفترچه ، جلوی نام بازکننده حساب ، اسم بابا نوشته شده ، برام کافیه تا این حساب رو تا آخر عمرم مفتوح نگه دارم ...

مدتیه که " آقای رئیس " حکم برادر بزرگترم رو پیدا کرده و صمیمیت ما به حدی رسیده که خودم هم نمی تونم باور کنم . رفت و آمد خانوادگی هم داریم . دوسش دارم ....

" میم مثل مادر " رو همین آقا داداش جدید به من داد و تأکید کرد که با حضور مامان ، ببینمش . تأثیر عمیقی روی من گذاشت . از اول تا آخرش داشتم گریه می کردم . حتی وقتی داشتم پشت صحنه اشو می دیدم . با این وجود احساس می کردم بغض سنگینی راه گلومو بسته . آخرش به خودم گفتم خیلی مسخرس که آدم به خاطر یه فیلم اینقدر گریه کنه ... ( خودمم نفهمیدم کدوم درسته )

امروز یادم افتاد به فیلم " دزد عروسکها " ، بچه که بودم دیدمش ، چقدر تأثیرگذار بود . با لحظه لحظه فیلم می خندیدم ، می ترسیدم ، گریه می کردم و ... ، بچه که بودم بیشتر لذت می بردم از فیلم دیدنم .

جمعه ، مراسم چهلم شهدای کانون بود . می گفتن که با پدر و مادر عرفان و علیرضا مصاحبه کردن و توی تلویزیون هم پخش شده . باباشون گفته : " بچه ها هنوز لباس عیدشون رو به تن نکرده بودن . شبی که می خواستیم بریم کانون به من گفتن امشب می خوایم لباس عیدمون رو بپوشیم . توی مراسم به بچه ها گفتم همینجا بشینید ( نزدیک درب خروجی ) تا من برم جلو برای عزاداری ، حدود نیم ساعت بعد ( بعد از انفجار بمب ) برگشتم همونجایی که بچه ها نشسته بودن و فقط دو جفت پا دیدم که شلوارای عیدشون رو پوشیدن ." اینجای مصاحبه ، آقای انتظامی از شدت گریه دیگه نمی تونه حرف بزنه ...

the-last-begining — Tue, 15 Apr 2008 22:16:18 GMT

شنبه 24/1/1387 : کانون رهپویان وصال

فردا استان فارس عزادار است

بچه که بودم از مردایی که با فرارسیدن مناسبتهای غم انگیز پیراهن مشکی می پوشیدن خیلی خوشم می اومد . پیراهن مشکی خیلی به بابا می اومد . وقتی مشکی می پوشید مظلوم تر از همیشه به نظرم می رسید.

اون موقع هنوز تعریف درستی از خدا نداشتم به جز اینکه می دونستم از پیکان آبی بابا خیلی بزرگتره .

بعد از این همه سال ، هنوز هم از مردایی که با فرا رسیدن مناسبتهای خاص پیراهن مشکی می پوشن ، خیلی خوشم میاد . و اگه روزی به جز روزهای خاص اون مناسبتها ، مشکی بپوشن دیگه ازشون خوشم نمیاد .

the-last-begining — Fri, 29 Feb 2008 15:49:18 GMT

در ظاهر ما مانده ایم و شهدا رفته اند ، اما در حقیقت ، زمان ، ما را با

خود برده است و شهدا مانده اند .

دیروز ( 9/12/86 ) پیکر پنج شهید گمنام ، در شیراز تشییع و به خاک سپرده شد ...

the-last-begining — Fri, 08 Feb 2008 20:55:18 GMT

سلام

فعلا فقط اومدم تا در رابطه با مطلب قبلیم ، از کسایی که با نظراتشون باعث شدن من بیشتر فکر کنم تشکری کرده باشم.

اول می خوام تشکر ویژه ای داشته باشم از فرشوشتر که به من فرصت داد تا در این مورد با هم صحبت کنیم و انصافا باعث شد که هم از بحث خیلی لذت ببرم و هم مطالب خیلی جذاب تری یاد بگیرم و هم اینکه متوجه بعضی اشتباهاتم در زمینه نوشتاری بشم.

و ممنونم از دوستان خوبم :

نارایانا / بادسوار / مهدی / عهد / حرمت انسان / سپهر

و یه تشکر ویژه دیگه هم از خانه دوست ، ممنون به خاطر نظر خوبت . خیلی به دلم نشست .

تناقض

the-last-begining — Mon, 19 Nov 2007 21:50:18 GMT

به راه بادیه رفتن به از نشستن باطل که گر مراد نگیرم به قدر وسع بکوشم

وقتی فهمیدم که خدای من ساخته ذهن خودمه سعی کردم بذارمش کنار تا اون اصلیه رو پیدا کنم . اما حالا :

نه مخلوق دارم و نه خالق .

پی نوشت : هر دو تا بالایی منم . خود خودم ...

the-last-begining — Mon, 17 Sep 2007 21:32:18 GMT

شاید به قول بادسوار آدم می تونه حس کنه که یه چیزایی داره عوض می شه.... جابجا میشه... یا می ره سر جای خودش...

در مورد من ( ما ) هم شاید اینطور شد :

بالاخره بعد ازسالها انتظار تلخ ، برای همه اعضای خانواده ما ، روز پنج شنبه ، ناباورانه ترین اتفاق زندگی من رخ داد . بعید می دونم که این شیرینی و این خاطره زیبا به راحتی از ذهنم پاک بشه . بعد از قریب به 14 سال ، من ، به ناگهان ، غیر قابل وصف ترین شب زندگیم رو ، گذروندم . هر چند که توی این سالها ، به مرور فهمیده بودم که دیگه تمایل چندانی ، برای وقوع همچین حادثه ای ندارم ، و غیر مستقیم از دیگران هم می خواستم که دست از تلاش بردارن . نه به خاطر اینکه جا زده باشم یا خسته شده باشم . تنها دلیل ، ترس از تلاطم بیشتر روحم و تضعیف اعتماد به نفسم بود . دیگه در خودم نمی دیدم که بتونم دوباره توی همون خانواده گرم و صمیمی و قدیمی خودم ، حضور پیدا کنم .

اما اون اتفاق افتاد ، و ما شام پنج شنبه شب رو ، در فضایی غیر قابل باور ( برای من ) در کمال لذت و صمیمیت و بی ریایی خوردیم .

خدایا شکرت ...

هدیه خدا به من ، هدیه خدا به خانواده واقعی من ، در اون شب ، واقعا زیبا و دوست داشتنی بود . زیبای زیبای زیبا......

اون شب ، وقتی داشتم به داخل ساختمون می رفتم ، پنهانی ، سه چهار بار گفتم :

" الحمدالله ، الحمدالله رب العالمین "

و با لذت تمام حرف ( ح ) رو به همون غلظتی ادا کردم که در خانواده ما ادا میشه . بعد از صرف شام وقتی که داشتم در این مورد صحبت می کردم . ناگهان چیزی در ذهنم درخشید .

عجیب بود و قابل تفکر .

the-last-begining — Fri, 07 Sep 2007 17:53:18 GMT

خیلی دوست دارم یه چیزی بنویسم ، برام مهم نیست کجا ، توی دفترم ، توی وبلاگم یا در حاشیه آرشیوم ...

خیلی حرفا توی دلم دارم ، ذهنم شلوغ شده ، دلم آشوبه ، کلی چیز میز توی ذهنم دارم که همه رو باید بیرون بریزم .

اما حسی برای نوشتن ،

یا گفتن نیست ...

خیلی دوست دارم یه مطلب محبوب و دوست داشتنی بخونم ، برام مهم نیست چی باشه ، آرشیوم ، کتاب استاد ، یا قرآن ...

اما حسی برای مطالعه هم نیست ...

می دونم که باید حرکت کنم اما...

the-last-begining — Fri, 17 Aug 2007 20:20:18 GMT

آخرین آغاز : " .... حاضرم هر چي دارم بدم و بر گردم به سال گذشته .... "

... : " هيچ وقت افسوس گذشته رو نخور ، اگه گذشته اون چيزي نبود كه بود ، موقعيت‌هاي امروز هم نبودن ، در كنار اينكه هميشه به یاد داشته باش كه از هر زمان و موقعيت ، هوشيارانه ، استفاده كني . بازگشت به گذشته تنها مال وقتيه كه مي‌توني ازش درس بگيري . "

بعد از چند لحظه کوتاه :

... : " يه پيشنهاد محكم ، خيلي محكم ، مي‌گيري ؟ هیچ وقت ، هیچ وقت ، هیچ وقت ، هیچ وقت ، هیچ وقت ، هرگز ، هرگز نگو : ( حاضرم همه چيزم رو بدم كه .... رو به دست بيارم ) ، حتي اگه اون چيز ، خود خدا باشه اين جور جمله ها ، اصلا شوخي بردار نيست . خيلي جدي بهت گفتم ، اگه چيزي رو مي‌خواي بخواه ، با تمام وجود بخواه ، تمام تلاشت رو بكن ولي معامله نكن ، خدا بي‌حساب مي‌بخشه .... "